برای ترمیم زخم ها روش های متفاوتی همچون نوار چسب، چسب بافتی، بخیه و... وجود دارد، اما هیچ کدام را نمی توان به عنوان روش صد در صد کامل و مناسب برای هر نوع آسیب پوستی بکار برد.

 نوارچسب از موادی تشکیل شده که معمولامقاوم در برابر آب و هوا بوده و در زیر آن لایه ای چسبناک قرار دارد. معمولا عرض این نوارها در حد چند میلی متر و روی لایه ای از کاغذ در پوششی محافظ است. به این نوار چسب ها، چسب بخیه هم گفته می شود. برای استفاده از این نوارها، باید زخم بخوبی شسته شده و خشک شود. سپس لبه های زخم بدقت در کنار هم قرار داده شده و نوارها عمود بر سطح بریدگی چسبانده شود.

از این روش در اورژانس ها، درمانگاه ها و حتی اتاق عمل استفاده می شود.
    مزایا:این نوع چسب ها به دلیل سهولت مصرف، عدم نیاز به ماده بی حسی و به جا نگذاشتن اثر بر پوست، بسیار کاربردی شده اند. از این روش می توان براحتی در زیر گچ برای اندام های شکسته استفاده کرد. در قیاس با بخیه، مقاومت بیشتری نسبت به بروز عفونت دارد. آب و رطوبت اثر اندکی بر میزان کشش آنها بر لبه های زخم دارد با این حال توصیه می شود که در محل هایی که خونابه زیاد وجود دارد ،کمتر استفاده شود.
    کاربرد: نوارچسب در زخم هایی که کشش پوستی کمی بر آنها وارد می شود ،کاربرد دارند. در مواردی که پوست زیاد باز شده و ممکن است چسب ها باز شوند، عده ای از پزشکان ابتدا چند بخیه عمقی زده و سطح پوست را با این نوارها به هم نزدیک می کنند که اثرات زیبایی خود را حفظ کرده و لبه های زخم از هم جدا نشود. این روش برای پیشانی، چانه، برجستگی های گونه، قفسه سینه و مناطق غیر مفصلی در اندام ها مناسب است.
    منع مصرف: این چسب ها برای مواردی همچون زخم های موجود روی مفاصل، زخم هایی با لبه های نامنظم یا همراه با کنده شدن بخشی از پوست، زیر بغل، کف دست و پا، زخم هایی که ترشحات فراوان یا خون ریزی مداوم دارند، در ناحیه سر یا هر جایی که موی فراوان دارد، به کار نمی رود. 
     دکتر بهروز هاشمی / متخصص طب اورژانس
     
□منبع: روزنامه جام جم، شماره 3148 به تاریخ 18/3/90، صفحه 16 (سلامت)